Як паказалі дасьледчыкі з унівэрсытэту Корнэла (ЗША), электрычную энэргію можна атрымліваць ад ветру ня толькі з дапамогай вялізарных турбін. Яны распрацавалі падвясныя панэлі, элемэнты якіх вібрыруюць пад дзеяньнем ветру, амаль як лісьце дрэваў. Для працы такіх панэляў дастаткова нават лёгкага брызу.

Пакуль яшчэ рана казаць пра выкарыстаньне такіх панэляў у камэрцыйных маштабах. Але ўявіце сабе будынкі нашых гарадоў, апранутыя такімі панэлямі – вам не нагадвае сьцены старых хатак, што абрасьлі плюшчом?

Для пераўтварэньня ў электрычную энэргію мэханічнай энэргіі ваганьняў панэляў, што выкліканы ветрам, дасьледчыкі выкарыстоўвалі п’езаэлектрычныя матэрыялы. Гэтыя матэрыялы пры іх сьціску выпрацоўваюць невялікую колькасьць электрычнай энэргіі. На дадзены момант, няма ніякай інфармацыі наконт колькасьці электраэнэргіі, якую можна атрымаць такімі вібрыруючымі панэлямі. Аднак дасьледчыкі сьцьвярджаюць, што для працы такіх панэляў дастаткова нават слабага брызу, а не магутнага ветру, які неабходны для ветраных турбін.

Да таго ж адзначаецца, што турбіны патрабуюць вялікай прасторы, у той час як вібрыруючыя панэлі можна інтэграваць з мурамі будынкаў, і пры гэтым яны нікому ніякім чынам не замінаюць.

Якія ж кошты такіх сыстэм? І тут унівэрсытэт не дае дакладных зьвестак. Адзінае што паведамляецца – што электраэнэргія атрыманая такім чынам, можа быць больш таннай за атрыманую на ветраных турбінах.

Крыніца: cornell.edu

Адным з недахопаў электрамабіля эксперты часта называюць прывязанасьць да электраразэткі. Каб пераканаць такое меркаваньне ў адваротным, японскі клюб аматараў электрамабіляў вырашыў досьледным шляхам устанавіць, на колькі кілямэтраў прабегу хопіць аднаго зараду акумулятару.

У экспэрымэнце прымалі ўдзел фургон Daihatsu Mira з літый-іённай батарэяй магутнасьцю 74 кВт·гадз і экіпаж у складзе 17 пілётаў, якія зьмянялі адзін аднаго за рулём на працягу 27,5 гадзінаў.

У лістападзе мінулага году зараду акумуляару экспэрымэнтатарам хапіла ўсяго на 552 кілямэтры, але пры гэтым былі знойдзены «вузкія месцы», ліквідацыя якіх дазволіла б расьцягнуць энэргію акумулятару на большую адлегласьць. Так, стандартныя крэслы былі заменены на сядзеньні з вуглеплястыку, а завадзкая гума саступіла месца пакрышкам з мінімальным супраціўленьнем качэньню.

У выніку да поўнага сканчэньня зараду батарэі аўтамабіль здолеў пераадолець 997 км пры сярэдняй хуткасьці перамяшчэньня 50 км/гадз. Тым часам асабліва песымістычныя экспэрты ўказваюць на адсутнасьць у свабодным продажы літый-іённых батарэй магутнасьцю 74 кВт·гадз з-за іх непамерна высокага кошту. Акрамя таго, адзначаецца, што рэкорд быў усталяваны шмат у чым дзякуючы таму, што стыль язды на закрытым палігоне моцна адрозьніваецца ад таго, як машына кіруецца ў рэальных умовах

Будаўніцтва дзьвюх малых ГЭС плянуецца пачаць у Менску ў дадзеным годзе – на вадасховішчы Дразды і Мінскай станцыі аэрацыі. Пра гэта паведаміў кіраўнік аддзелу энэргетыкі Мінгарвыканкаму Анатоль Лаўнічук на паседжаньні мэрыі. Паседжаньне было прысьвечана выкананьню ў сталіцы мерапрыемстваў па энэргазьберажэньню ў 2009 і 2010 гадах у сувязі з патрабаваньнямі Дырэктывы №3.

Анатоль Лаўнічук адзначыў, што ў горадзе пытаньнем выкарыстаньня альтэрнатыўных крыніц энэргіі надаецца вялікая ўвага. На аб’ектах Вілейска-Менскай воднай сыстэмы эксплюатуюцца 4 малыя ГЭС сумарнай магутнасьцю 2145 кВт. У прыватнасьці, на гідравузлах Вілейскага і Заслаўскага вадасховішчаў, помпавай станцыі №6 і на вадасховішчы ТЭЦ-2. Сумарная выпрацоўка электраэнэргіі малымі ГЭС у мінулым годзе склала каля 12,4 млн.кВт·гадз. Частка яе выкарыстоўваецца на ўласныя патрэбы, а лішак прадаецца ў энэргасыстэму гораду. У траўні дадзенага году ўведзена ў эксплюатацыю малая ГЭС на вадазборы Менскай ТЭЦ-3.

Доля электраэнэргіі, што выпрацоўваецца малымі ГЭС, у агульным аб’ёме электраэнэргіі сталіцы нязначная (менш за 1%). Аднак будаўніцтва новых аб’ектаў дазволіць амаль на 100% задзейнічаць гідраэнэргетычны рэсурс Вілейска-Менскай воднай сыстэмы. Акрамя таго, выкарыстаньне ўзнаўляльных крыніц энэргіі пры вытворчасьці электраэнэргіі дазваляе зьнізіць выкіды ў атмасфэру і. адпаведна, нагрузку на экалёгію.

Кіраўнік аддзелу энэргетыкі Мінгарвыканкаму падкрэсьліў, што КУП «Мінскводаканал» зьяўляецца даным з самых буйных камунальных прадпрыемстваў, і спажывае найбольшы аб’ём электраэнэргіі, і эфэкт ад энэргазьберагальных мерапрыемстваў павінен быць адпаведным. У мінулым годзе за кошт такіх праэктаў зэканомлена 3,2 тыс. т. умоўнага паліва, што дазволіла зьнізіць энэргаспажываньне на 6,2% у параўнаньні з узроўнем 2008 году. На выкананьне мерапрыемстваў па энэргазьберажэньню накіравана 10,5 млрд. беларускіх рублёў. На бягучы год заплянавана 7 праэктаў. Найбольш маштабны – будаўніцтва біягазавых установак на збудаваньнях ачысткі каналізацыйных стокаў гораду аўстрыйскай кампаніяй Strabag.

Крыніца: БЕЛТА

У Сан-Францыска ідзе рэалізацыя праекту, у ходзе якога ў горадзе будзе ўсталявана 1100 энэрганезалежных прыпынкаў грамадзкага транспарту. Бюджэт праекту – 300 мільёнаў даляраў, ажыцьцявіць яго плянуюць за 4 гады.

Навошта ўвогуле на прыпынках транспарту электрычнасьць? Так, у мінулым адзіным спажыўцом электрычнасьці на прыпынках былі ліхтары. Усталяваныя на прыпынках сонечныя батарэі выпрацоўваюць электрычнасьць для сілкаваньня пунктаў доступу Wi-Fi, а таксама інфармацыйных экранаў, дысплэяў на сьвятлодыёдах для адлюстраваньня раскладу руху і маршрутаў аўтобусаў. Згадзіцеся, сучасны сьвет мае і большыя патрэбы – той жа доступ у інтэрнэт на прыпынках. Але і кошт кожнага такога прыпынку – каля 30 тысяч даляраў.

гады.

Мяркуецца, што прыпынкі на сонечных батарэях здолеюць выпрацоўваць больш электрычнасьці, чым будуць спажываць, а лішак энэргіі будзе перадавацца ў гарадзкія электрычныя сеткі.

Разам з пытаньнем выпрацоўкі электраэнэргіі, побач заўсёды стаіць праблема акумуляцыі. Цікавае рашэньне гэтай праблемы прапануецца ў выглядзе падземных паветраных сховішчаў.

Справа ў тым, што некаторыя тыпы генэратараў на ўзнаўляльных крыніцах энэргіі ня здольныя працаваць увесь час. Прасьцейшым прыкладам зьяўляюцца ўстаноўкі, якія атрымліваюць энэргію ад Сонца – зразумела, што ноччу і ў хмарнае надвор’е такія ўстаноўкі спыняюць выпрацоўку электрычнасьці. Аналягічна і ветраныя генэратары працуюць нерэгулярна – усё залежыць ад надвор’я. А вось традыцыйныя электрастанцыі маюць адваротную праблему – ноччу колькасьць спажываемай энэргіі памяншаецца, і яны вымушаны цыклічна зьмяняць магутнасьць. Каб такія зьмяненьні былі мінімальнымі, ва ўмовах рынкавай эканомікі, кошт на электрычнасьць ноччу істотна паніжаецца. У любым выпадку, людзі сутыкаюцца з праблемай акумуляцыі энэргіі. Прычым зрабіць гэта трэба за мінімальны кошт і як мага больш эфэктыўна.

Цікавы варыянт рашэньня праблемы акумуляцыі прапануецца ажыцьцявіць выкарыстоўваючы падземныя сховішчы, куды можна запампоўваць паветра. Такія сыстэмы называюцца пнеўмаакумулюючымі энэргетычнымі ўстаноўкамі. У начны час кампрэсары выкарыстоўваюць адносна танную электрычнасьць, каб запампаваць у падземны рэзэрвуар запас паветра да ціску 55 атмасфэр, энэргія якога будзе выкарыстана днём, калі электрычнасьць даражэй. Днём сьціснутае паветра падаецца на турбіну і выпрацоўвае электрычнасьць. У якасьці рэзэрвуараў можна выкарыстоўваць як штучныя рэзэрвуары, так і прыродныя падземныя поласьці, напрыклад пячоры. Усё залежыць ад мэтаў, якія ставяцца пры гэтым. Было разьлічана, што для пабудовы ўстаноўкі магутнасьцю 300 МВт, каб яна назапашвала энэргіі на 8 гадзін працы, патрабуецца наяўнасьць сховішча на 620 тысяч кубічных мэтраў. Зразумела, што для пабудовы такіх буйных «акумулятараў», прыгоднымі зьяўляюцца толькі прыродныя пячоры.

Нягледзячы на адносна малую эфэктыўнасьць такіх энэргетычных установак, кошт атрымліваецца нашмат меншы за кошт клясычных сьвінцова-кіслотных акумулятараў. Так, кошт пнеўмаакумулюючай устаноўкі складае каля 1000$ за 1 кВт магутнасьці, ў выпадку сьвінцовых акумулятараў кошт дасягае 3000$.

На дадзены момант рэалізуецца некалькі праэктаў пнеўмаакумулюючых установак. Найбольш буйныя будуюцца ў ЗША на грошы амэрыканскага ўраду. Гэта сховішчы ў штатах Нью-Йорк і Каліфорнія. Магутнасьць устаноўкі ў Каліфорніі будзе дасягаць 300 МВт.

Цеплавыя помпы ўяўляюць сабою тып кліматычнага абсталяваньня, якое дазваляе ўтылізаваць і перамяшчаць цеплыню ад адвольнай крыніцы з тэмпэратурай вышэй за -4′С да спажыўца, якому патрабуецца абагрэў. Звычайна цеплыня ўнутры будынку перамяшчаецца па колцаваму контуру, у якім цыркулюе вада. З контуру цеплыня здабываецца пры дапамозе цёплых падлог альбо фанкойлаў.

Прынцып функцыянаваньня геатэрмальнай цеплавой помпы дастаткова просты. GHP уключана ў два контуры. Першы – гэта колцавы контур унутры будынку, у які падаецца цеплыня для абагрэву будынку. Другі контур – гэта падземны контур-цеплаабменьнік. Гэты контур пракладваюць пад паверхняй зямлі (на глыбіні 2 м і больш), на дне азёраў альбо рэк, закладваюць у сьвідравіны глыбінёй 30-100 м. Контур уяўляе сабою трубу (шланг), унутры якога ў залежнасьці ад умоваў цыркулюе вада альбо вада з дадаткам антыфрызу. Працягласьць контуру вагаецца ад некалькіх дзясяткаў да некалькіх сотняў мэтраў. У рэдкіх выпадках геатэрмальная сыстэма функцыянуе па адкрытаму цыклу, калі вада забіраецца непасрэдна з вадаёму альбо з падземнай (артэзыянскай) крыніцы. Аднак такія сыстэмы рэдкія, іх недахопы цалкам зразумелыя – па-першае, складана атрымаць фармальны дазвол на функцыянаваньне такой сыстэмы, па-другое, выкарыстаньне непадрыхтаванай вады прыводзіць да хуткага зносу абсталяваньня і частых прафілактычных рамонтаў.

На глыбіні закладкі контуру ў 1,5-2 м тэмпэратура круглы год застаецца больш-менш стабільнай. Гэта вызначае cтабільнасьць працы ўсёй сыстэмы. У раёнах з больш халодным кліматам гэтая глыбіня крышку большая, але таксама адносна невялікая.

Вада праходзіць па зьнешняму контуру, прымаючы тэмпэратуру асяродзьдзя, паступае ў цеплавую помпу. У выпадку працы на абагрэў, цеплавая помпа, як звычайная лядоўня, з дапамогай кампрэсару і хладагенту акумулюе гэтую цеплыню і перадае яго зьнешняму контуру, павышаючы тэмпэратуру вады ў ім да 50-55′С. У выпадку працы ў кандыцыянуючым рэжыме, альбо пры наяўнасьці лішку цеплыні ўнутры будынку, адбываецца зваротны працэс, і лішкавая цеплыня скідваецца ў зьнешні контур.

У залежнасьці ад плошчы будынку і яго прызначэньня выбіраюць цеплавую помпу неабходнай магутнасьці. Габарыты і магутнасныя паказчыкі GHP могуць адрозьнівацца ў некалькі разоў – ёсьць абсталяваньне, прызначанае для ацяпленьня катэджаў, прыватных дамоў, ёсьць помпы, здольныя абаграваць вялізарныя гандлёвыя цэнтры альбо аэрапорты. Больш за тое, для такіх маштабных сыстэм іншы тым абсталяваньня проста не атрымаецца выкарыстоўваць.

Напрыклад, абсталяваньне амэрыканскай кампаніі ClimateMaster прадстаўлена ў дыяпазоне ад 1,75кВт цеплавой магутнасьці да 105кВт. Сыстэмы з выкарыстаньнем цеплавых помп адрозьніваюцца сваёй гнуткасьцю і прастатой пры пашырэньні. Для зьмяненьня канфігурацыі сыстэмы, калі яна не зьвязаныя з павелічэньнем спажыўцоў у контуры, вяліай мадэрнізацыі будынку альбо сыстэмы звычайна не патрабуецца: няма неабходнасьці пракладваць паветраводы. Пры пашырэньні сыстэмы звычайна пракладваецца толькі вадзяны контур, які ўяўляе сабою звычайны металапластыкавы, металічны альбо ПВХ-трубапровад. У новым памяшканьні да гэтага контуру далучаюць дадатковую кансольную цеплавую помпу.

Пракладка зьнешняга контуру – гэта адна з самых складаных частак працы. У нашым рэгіёне распаўсюджаны рашэньні, калі зьнешні контур закладваецца гарызантальна пад зямлю на глыбіню 2-4 м. У пракапаную траншэю колцамі ўкладваюць поліэтыленавую трубу, дыямэтрам 1-1,5”. Напрыклад, для ацяпленьня катэджа, плошчай 200м2 агульная працягласьць контуру складае парадку 800м.

Прыкладна такім жа чынам паступаюць у тым выпадку, калі зьнешні контур GHP-сыстэмы забірае цеплыню з вадаёму. Колцы контуру ўкладваюцца на дно непрамярзаючага вадаёму. Канцы гэтага трубапроваду падводзяць да цеплавой помпы, якая ўсталяваная ўнутры будынку. Таксама ў сыстэму ўключаюць цыркуляцыйную помпу.

На аснове матэрыялаў www.aquart.ru

Геатэрмальныя помпы выкарыстоўваюцца за мяжой ужо больш за 30 гадоў. Сёньня такое абсталяваньне ацяпляе цэлыя раёны Стакгольму, перапампоўваючы цеплыню Балтыйскага мора ў кватэры гараджан. Кіраўніцтва Швэцыі заяўляе, што 70% цеплавой энэргіі краіны выпрацоўваецца з дапамогай геатэрмальных цеплавых помп. У Вялікабрытаніі ўрад датуе сем’і, якія вырашылі ўсталяваць у сябе дома геатэрмальную цеплавую помпу – гараджане, якія жывуць у раёнах нізкапавярховай забудовы, робяць сьвідравіны геатэрмальных сыстэм непасрэдна ў сябе ў двары.

Альтэрнатыўныя крыніцы энэргіі імкліва заваёўваюць сваю папулярнасьць. Сонечныя батарэі, ветраныя генэратары ўсё часьцей выкарыстоўваюцца для забесьпячэньня аўтаномнага энэргазабесьпячэньня. Зямля ж – гэта ўнівэрсальны акумулятар, які накоплівае і захоўвае вялізарны энэргетычны патэнцыял. Гэтая энэргія сёньня становіцца дасяжнай чалавецтву.

Толькі ў ЗША штогод вырабляюць больш за 1 млн цеплавых помп. Буйнейшыя ў сьвеце будынкі, пачынаючы ад The Empire State Building у Нью Йорку і сканчаючы самым вялікім супэрмоллам Chevahir у Істамбуле, абсталяваныя цеплавымі помпамі. У ЗША заканадаўствам замацавана абавязковае выкарыстаньне гэтага тыпу абсталяваньня ў будынках, утрыманьне якіх фінансуецца з бюджэту.

Калі размова заходзіць наконт геатэрмальных цеплавых помпаў, то на нашым рынку вытворцы гэтага абсталяваньня сутыкаюцца, перш за ўсё, з неразуменьнем. У беларускай мове (гэтаксама як і ў расейскай) тэрмін «геатэрмальны» азначае сувязь з геатэрмальнымі вадзянымі крыніцамі – гейзерамі. У ангельскім варыянце, геатэрмальнае цеплапомпавае абсталяваньне называецца крышачку інакш – groundsourse heat pump (GHP). Даслоўна – цеплавая помпа на аснове земляных крыніц. Гэта значыць геатэрмальны не абавязкова абазначае наяўнасьць крыніцы з павышанай тэмпэратурай. Для працы такой цеплавой помпы дастаткова тэмпэратуры грунту ад -4′С.

Такім чынам, для працы ацяпляльнай сыстэмы выкарыстоўваецца бясплатная нізкапатэнцыйная цеплыня. У гэтым і ёсьць залог высокай эфэктыўнасьці геатэрмальнай цеплапомпавай сыстэмы. Для нармальнай яе працы неабходна электраэнэргія толькі для сілкаваньня кампрэсара цеплавой помпы і цыркуляцыйнай помпы. У агульным выглядзе, у залежнасьці ад умоваў, тэмпэратуры грунтавой крыніцы выдаткі электрычнасьці складаюць 1кВт на атрыманьне 3-5кВт цеплавой энэргіі. Менавіта такі высокі каэфіцыэнт пераўтварэньня робіць геатэрмальныя сыстэмы вельмі цікавымі з пункту гледжаньня эканамічнасьці і эфэктыўнасьці.

Эканомія – гэта галоўная перавага. Ёсьць, аднак, і і ншыя. Напрыклад, экалагічнасьць. Адсутнасьць шкодных выкідаў у атмасфэру і ваду. Небясьпека ад цеплавой помпы такая ж, як і ад звычайнай бытавой лядоўні. У кампрэсарах выкарыстоўваюцца фрэоны як небясьпечныя, так і бясьпечныя для азонавага пласта. Іншая перавага – магчымасьць выкарыстаньня ў аўтаномных сыстэмах. У аддаленых пасёлках, дзе няма магчымасьці арганізаваць пастаўку кацельнага паліва, магчыма арганізацыя цалкам аўтаномных сыстэм з выкарыстаньнем цеплавых помп і альтэрнатыўных крыніц энэргіі (ветраных, сонечны). У катэджным будаўніцтве падобныя рашэньні зараз пачынаюць выкарыстоўваць і ў нас. Канешне, такія сыстэмы дастаткова дарагія і патрабуюць сур’ёзнай распрацоўкі.

Калі зачапіць пытаньне кошту падобных сыстэм, перш за ўсё варта спыніцца на коштавых перавагах падобных рашэньняў. Гаспадар будынку альбо дэвэлапэр, які вырашыў выкарыстоўваць GHP у будынку, бярэ на сябе дадатковыя выдаткі на пакупку абсталяваньня і пракладку зьнешняга контуру сыстэмы пад паверхняй зямлі. Аднак ён пазьбягае шматлікіх складанасьцей, зьвязаных з правядзеньнем і фармальнай арганізацыяй ацяпленьня ад цеплацэнтралі гораду. Па-другое, у будучым пры эксплуатацыі будынку будут выкрэслены выдаткі на ацяпленьне, закупку паліва для кацельных. Пры гэтым эксплуатацыйныя выдаткі павялічваюцца ня вельмі. Такім чынам, геатэрмальная сыстэма ацяпленьня здольная сябе акупаць за кошт эканоміі выдаткаў, якія ўзьнікаюць пры альтэрнатыўных варыянтах.

Яшчэ адна несумненная перавага – гэта аб’яднаньне ў адной сыстэме магчымасьцяў ацяпленьня і кандэцыянаваньня без дадатковых выдаткаў. Кожная цеплавая помпа па можа працаваць ў рэвэрсыўным рэжыме, забясьпечваючы адных спажыўцоў цеплым паветрам, іншых – халодным. Канешне, у выпадку калі ў будынку рэалізаваная сыстэма паветранай кліматыкі.

У агульным, кліматычная сыстэма на аснове геатэрмальных цеплавых помп на 10-15% таньней за сыстэмы тыпу чыллер-фанкойл. Калі размова ідзе аб ацяпленьні на аснове геатэрмальнай цеплавой помпы, то, напрыклад, у разліку на прыватны будынак плошчай 200м2 выдаткі на абсталяваньне і арганізацыю зьнешняга контуру складуць парадук $10-13 тыс.. Калі ўлічваць, што рэсурс падобнага абсталяваньня 20-25 гадоў, то рэнтабельнасьць устаноўкі вельмі высокая.

Канешне, шмат чаго залежыць ад умоваў, наяўнасьці вольных плошчаў для пракладкі контуру. У выпадку з вертыкальным зьнешнім контурам, калі ён закладваецца ў сьвідравіны, неабходная вольная плошча зводзіцца да некалькіх квадратных мэтраў. У залежнасьці ад кліматычных умоваў вар’іруе і кошт земляных прац. Нажаль, кошт бурэньня аднаго пагоннага мэтру ў нас у два-чатыры разы вышэйшая, чым у ЗША. Калі гэтыя выдаткі будуць зьнізіць, то кошт усёй сыстэмы стане больш чым прымальным. У агульным, пералічаныя перавагі геатэрмальнай сыстэмы і адносна невысокі кошт вызначаюць інтарэс з боку праектыроўшчыкаў і дэвэлапэраў да гэтай тэхналогіі.

На аснове матэрыялаў www.aquart.ru

У Францыі на АЭС у Трыкастане адбылася аварыя, у выніку якой нармальнае функцыянаваньне станцыі было парушана. Аб гэтым паведамляе інфармацыйнае агенцтва Reuters са спасылкай на заяву энэргетычнай кампаніі EDF, якая кіруе станцыяй.

Аварыя на АЭС адбылася вечарам 5 лістапада. Інцыдэнт адбыўся на другім рэактары, які быў запушчаны 31 кастрычніка пасьля перагрузкі паліва. Гэта прымусіла кіраўніцтва станцыі спыніць аперацыю запуску.

У EDF выразілі заклапочанасьць тым фактам, што гэта ўжо другая падобная аварыя на гэтым рэактары з верасьня 2008 году. Разам з тым меры, якія былі прынятыя пасьля той аварыі, дазволілі своечасова выявіць новыя непаладкі, кажуць у паведамленьні.

Як адзначае Reuters, на выпраўленьне наступстваў аварыі 2008 году ў EDF пайшло два месяцы.

Photo © world-nuclear.org

У бягучым 2009 годзе сусьветыя аб’ёмы вытворчасьці сонечных панэлей для генэрацыі электрычнасьці ўзрастуць на 56% у параўнаньні з мінулым годам. Сумарная магутнасьць усіх фотаэлектрычных панэляў, зробленых ў гэтым годзе, дасягне 17 гігават.

Яшчэ два гады таму гэты паказьнік не перавышаў 2,3 гігавата, кажуць аналітыкі з кампаніі DisplaySearch. У бліжэйшыя гады спэцыялісты прадказваюць яшчэ больш уражваючыя тэмпы росту – у сярэднім дадзеная галіна будзе расьці на 50%.

Згодна з гэтай ацэнкай, праз 5 год сумарная магутнасьць выпускаемых у сьвеце сонечных панэляў дасягне 42 гігават, паведамляе CyberSecyrity.

Са студзеня па ліпень у глябальным маштабе было выпушчана розных фотаэлектрычных панэлей на 11,4 гігавата. Вытворцы кажуць, што іх склады зусім не запоўненыя нераспаўсюджанай прадукцыяй – амаль усе набытые ў першым паўгодзьдзі панэлі ўжо ўсталяваныя і генэруюць электрычнасьць. DisplaySearch зьвяртае ўвагу, што падобны выбухны рост адбываецца на фоне практычна поўнага спыну іншых інфраструктурных праэктаў з-за рэцэсыі.

Чарльз Аньніс, адзін з аўтараў справаздачы, кажа, што калі б не крызыс, то аб’ёмы вытворчасьці і продажу былі б яшчэ вышэйшымі. «Зараз на рынку сонечных панэляў назіраецца пэўная нязрэласьць – кошты панэляў не адпавядаюць іх энэргетычнаму адданьню, але чым больш панэляў будзе зьяўляцца на рынку, тым больш жорсткай будзе тут канкурэнцыя, і тым актыўней будуць падаць кошты і паляпшацца эксплюатацыйныя характарыстыкі прадукцыі», – кажа ён.

На дадзены момант самымі папулярнымі відамі панэляў зьяўляюцца крэмніевыя тонкаплёнкавыя панэлі, на іх долю прыходзіцца 20% рынку. Да 2013 году доля гэтага тыпу можа вырасьці да 30%. Тры буйнейшыя вытворцы панэляў дадзенага тыпу (AMAT, Oerlikon ULVAC і EPV) у агульнасьці зрабілі прадукцыю сумарнай электрычнай магутнасьцю 946 мегават. Пакуль буйнейшымі рынкамі збыту сонечных панэляў зьяўляюцца эўрапэйскія і азіяцкія пакупнікі.

Буйнейшая італійская энэргетычная кампанія Enel пачала эксплуатацыю вадароднай электрастанцыі, якая зусім не выкідвае ў атмасфэру парніковых газаў.

Электрастанцыя, якая пакуль ня мае аналягаў у сьвеце, разьмяшчаецца ў Порта-Маргера, прамысловай ваколіцы Венецыі. Прадпрыемства магутнасьцю 12 МВт працуе на вадародзе, які пастаўляецца мясцовым нафтахімічным заводам Polimeri Europa. Электраэнэргіі, якая выпрацоўваецца на новай станцыі, дастаткова для забесьпячэньня патрэбаў 20 тысячаў сем’яў. А аб’ёмы выкідаў вуглякіслай газы будуць скарачацца дзякуючы новай станцыі на 17 тысяч тон у год.

У канцы 2006 году энэргакампанія Enel пачала выкананьне пяцігадовага пляну па разьвіцьцю выкарыстаньня ўзнаўляльных крыніц энэргіі. Вадародная электрастанцыя была пабудаваная ў межах праэкту Hydrogen Park, які прадугледжвае правядзеньне даследваньняў у сфэры вадароднай энэргетыкі і інвэстыцыі ў чыстыя крыніцы энэргіі ў памеры 7,4 млрд эўра да 2012 году.